August 29, 2025 12:43 pm
Capture
एजेन्सी: ‘दाइ, म सानो हुँदा ऊ त्यो भित्ताको बस्तीमा आमासँग केही महिना बसेको छु नि !’


धरानमा भेटिँदा निराजन बस्तीतिर देखाउँदै ती किशोरले यसो भनेको पनि २८ वर्ष भइसकेछ ।

यति लामो समयको अन्तरालपछि त्यसबेलाको उनै किशोर प्रकाश आङ्देम्बेलाई हालै सोधेँ, ‘भाइ, तपाईंहरू त्यो सुकुमबासी बस्तीमा किन थोरै समय मात्रै बस्नुभएको ?’
‘सुकुम्बासी बस्ती, त्यसमाथि हामी आमाछोरा त डेरा पो गरेर बस्थ्यौँ त दाइ । त्योबेला एउटा छाप्रो हाल्नेसम्मको हैसियत थिएन नि, हाम्रो’, प्रकाशको स्पष्टीकरणले मर्ममै स्पर्श गर्‍यो ।

प्रकाशकी जननी साँच्चिकै बघिनी रहिछन् । त्यसबेला दमकबाट साहित्यिक कार्यक्रम भ्याउन धरान आएका बेला पहिलोपटक प्रकाशको अनुहार हेर्दा नै उनी डमरुजस्ता लाग्थे । उनमा लघुताभाषको कुनै छेकछन्द थिए ।

दमकमा रहेर पूर्वी नेपालमा सिर्जनाका धुनले धुम मच्चाइरहेको बेला केवल दाँतको होइन, आँतैको हाँसोबाट उनको मुहारमा जहिल्यै उज्यालो आभा पोतिएको देखिन्थ्यो ।

ती सङ्घर्षका दिन
डेराको बास थियो, पेशा पूर्णकालीन लेखक अनि शून्य आम्दानी, खल्ती जहिल्यै खालि । त्यसमाथि उनैको डेरामा श्रष्टाको ठूलो जमघट चल्थ्यो, ‘जोगीको घरमा सन्यासी पाहुना’ को तालजस्तो !

दमकमा बस्दा पूर्वमा नाम चलेकै कविको काठको घरमा डेरा थियो, उनको । महिना मर्नासाथ घरधनी कवि भाडाका लागि ढोका ढक्ढक्याउँथे, टक…टक…टक…। खाली खल्तीवाल पूर्णकालीन लेखक प्रकाशले यो वा त्यो बाहना झिकेर एक दुई महिना त घरधनीलाई छक्याउँथे, अर्जेन्टिनी मेसीले बल छक्याएझैँ । तर, बाहना सकिएपछि उनी साहित्यिक यात्रामा निस्कँदारहेछन्, कहिले पाँचथर, कहिले इलाम अनि कहिले झापा । कतै प्रमुख अतिथि त कतै विशेष अतिथि बनेर । गजल र रुवाई वाचनले तालीको गड्गडाहट पाउँदा खालि खल्तीको पीडा केही क्षणलाई भए पनि बिर्सन ठूलो सहयोग मिल्दोरहेछ ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *